Raddir Ceciliu og Denis

Það koma stundir, óendurtekanlegir skurðpunktar tíma og rúms, þegar lífið spyr spurningar og svarið getur breytt stefnu þess til frambúðar. Hjá okkur rann sú stund upp þegar við urðum fertug: við stóðum frammi fyrir vali: að halda áfram á okkar lífsleið – kunnuglegu leiðinni – leiðinni sem við höfðum lært að kalla okkar eigin, eða fara út af troðnum slóðum, endurvekja ástríðuna og sjá kannski fyrir okkur nýja mynd af framtíðinni.

Öruggu athvörfin okkar voru fjarri ökrunum, en við ákváðum að skilja þetta öryggi eftir og feta slóð sem við höfðum fram að því aðeins kannað um helgar þegar við ferðuðumst um Ítalíu á mótorhjóli. Það var eina slíka helgi sem við kynntumst óvæntum vini og áttuðum okkur á því að við myndum aldrei skilja við hann aftur. Sumir kalla hann „rauða gullið“ og í samræmi við þá lýsingu er þetta sannarlega verðmætasta kryddið. Það er svo dýrmætt vegna þess að ræktunin og uppskeran verða alfarið að fara fram í höndunum og krefjast svipaðrar umhyggju og athygli og við sýnum fólkinu sem við elskum.

Þannig að við fórum aftur að læra, því maður getur aldrei lært nóg, og við umbreyttum landspildunni sem áður var þakin vínviði og bjuggum því heimili, rétt hjá okkar eigin, við rætur hæðanna við Reggio. Sumir ættingjar störðu á okkur stórum augum af undrun og héldu líklega að við hefðum fengið einhverja flugu í höfuðið, því hvers vegna ætti nokkur annars að fórna fríunum sínum og helgunum fyrir krydd sem heitir saffran?

En stundum ætti að hlusta á þessa örlitlu brjálsemi þegar maður stendur frammi fyrir áskorun. Í dag lifum við fyrir saffran – það mótar takt daganna okkar. Það er vegna saffransins sem vekjaraklukkan hringir klukkan fjögur að morgni á löngum uppskerudögum og við förum niður á akrana í samfestingum, með vasaljósin okkar, bæði í kulda og rigningu. Við snúum heim þakin drullu, full af þægilegri þreytu sem ber með sér allt bragð sigursins.

Það er ekki auðvelt að brjótast út úr venjum sínum, að hugsa til baka til lífsins eins og það var áður: hraðskreitt, án einnar sekúndu til að staldra við, virða fyrir sér eða draga andann. Um þetta snýst verkefnið okkar: „að hugsa upp á nýtt“, endurmóta nútíðina til að geta lifað í sambúð við náttúruna, notið þess sem hún veitir skynfærunum og virt taktinn sem mótar hverja stund.

Við sjáum stundum bregða fyrir undrun í augum margra sem við hittum. Fólki kemur stundum á óvart hversu mikið af okkur sjálfum, sögu okkar og fjölskyldu, rennur inn í dagleg störf okkar. En ef við gætum valið hvernig við skilgreindum þetta myndum við líklega ekki kalla það „vinnu“. Það líkist fremur dásamlegu ævintýri, lykli sem opnar dyr að hamingju sem virtist utan seilingar þar til fyrir fáeinum árum. 

Kannski er það rétt, við völdum vissulega leið sem lá upp í móti, kannski var hún ekki jafn björt og allar hinar, kannski var erfiðara að fylgja henni, en það skipti okkur engu máli, því þetta var okkar leið.

Höfundar:
Texti eftir Carlotta Fiore
Ljósmynd eftir Diego Rosselli