Οι φωνές της Cecilia και του Denis

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, ανεπανάληπτες συναντήσεις του χώρου και του χρόνου, που η ζωή θέτει ένα ερώτημα και η απάντηση μπορεί να αλλάξει την πορεία της για πάντα. Για εμάς, εκείνη η στιγμή ήρθε όταν γίναμε σαράντα: έπρεπε να επιλέξουμε αν θα συνεχίζαμε την πορεία μας στη ζωή — τον γνώριμο δρόμο, τον δρόμο που είχαμε μάθει να αποκαλούμε δικό μας — ή αν θα αφήναμε την πεπατημένη, θα ξαναζωντανεύαμε το πάθος μας και ίσως θα οραματιζόμασταν μια νέα εκδοχή του μέλλοντος.

Τα ασφαλή μας καταφύγια βρίσκονταν μακριά από τα χωράφια, αλλά αποφασίσαμε να αφήσουμε πίσω αυτή την ασφάλεια και να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι που μέχρι τότε είχαμε εξερευνήσει μόνο τα Σαββατοκύριακα, όταν ανακαλύπταμε την Ιταλία με τη μοτοσικλέτα. Σε ένα από εκείνα τα Σαββατοκύριακα γνωρίσαμε έναν απρόσμενο φίλο και καταλάβαμε ότι δεν θα τον αποχωριζόμασταν ποτέ ξανά. Κάποιοι τον αποκαλούν «κόκκινο χρυσό» και, όπως υποδηλώνει αυτή η περιγραφή, είναι πράγματι το πιο πολύτιμο μπαχαρικό. Είναι το πιο πολύτιμο επειδή η καλλιέργεια και η συγκομιδή του πρέπει να γίνονται αποκλειστικά με το χέρι, απαιτώντας φροντίδα και προσοχή ανάλογες με εκείνες που προσφέρουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε.

Έτσι, αρχίσαμε ξανά να μελετάμε, γιατί ποτέ δεν μαθαίνεις αρκετά, και μεταμορφώσαμε το κομμάτι γης που κάποτε ήταν σκεπασμένο με αμπέλια, δημιουργώντας του ένα σπίτι, ακριβώς δίπλα στο δικό μας, στους πρόποδες των λόφων του Ρέτζιο Εμίλια. Κάποιοι συγγενείς μάς κοιτούσαν με τα μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη και μάλλον σκέφτονταν πως μας είχε πιάσει κάποια τρέλα· αλλιώς, γιατί να θυσιάσει κανείς τις διακοπές και τα Σαββατοκύριακά του για ένα μπαχαρικό που λέγεται σαφράν;

Μερικές φορές όμως, όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια πρόκληση, αξίζει να ακούς αυτή την πρέζα τρέλας. Σήμερα ζούμε για το σαφράν — αυτό ορίζει τον ρυθμό των ημερών μας. Για το σαφράν, τις ατελείωτες μέρες της συγκομιδής, το ξυπνητήρι χτυπά στις τέσσερις το πρωί και κατεβαίνουμε στα χωράφια φορώντας τις φόρμες εργασίας μας, με τους φακούς στο χέρι, και με κρύο και με βροχή. Επιστρέφουμε στο σπίτι γεμάτοι λάσπες, με μια γλυκιά κούραση που έχει όλη τη γεύση της νίκης.

Δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από τις συνήθειές μας, να αναλογιστούμε πώς ήταν η ζωή πριν: σε ξέφρενους ρυθμούς, χωρίς ούτε δευτερόλεπτο για να σταματήσουμε, να παρατηρήσουμε ή να πάρουμε μια ανάσα. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του εγχειρήματός μας:  να «ξανασκεφτούμε», να επανασχεδιάσουμε το παρόν ώστε να μπορούμε να ζούμε και να συνυπάρχουμε με τη φύση, να απολαμβάνουμε όσα προσφέρει στις αισθήσεις και να σεβόμαστε τους ρυθμούς που συνθέτουν κάθε στιγμή.

Συμβαίνει να διακρίνουμε μια λάμψη έκπληξης στο βλέμμα πολλών ανθρώπων που συναντάμε· μερικές φορές ξαφνιάζονται με το πόσο από εμάς, την ιστορία μας και την οικογένειά μας περνά στην καθημερινή μας δουλειά. Αν όμως μπορούσαμε να επιλέξουμε πώς θα την ονομάζαμε, μάλλον δεν θα τη λέγαμε «δουλειά». Μοιάζει περισσότερο με μια υπέροχη περιπέτεια, με το κλειδί που ανοίγει την πόρτα σε μια ευτυχία που μέχρι πριν από λίγα χρόνια φαινόταν άπιαστη. 

Ίσως είναι αλήθεια, σίγουρα διαλέξαμε έναν ανηφορικό δρόμο, ίσως να μην ήταν τόσο φωτεινός όσο όλοι οι άλλοι, ίσως να ήταν πιο δύσκολο να τον ακολουθήσουμε, αλλά αυτό δεν είχε σημασία για εμάς, γιατί ήταν ο δικός μας δρόμος.

Συντελεστές:
Κείμενο της Carlotta Fiore
Φωτογραφία του Diego Rosselli